“Ο χρυσαφένιος αητός”- Θεόδωρος Γεωργιάδης

Αγριεμένο μου πουλί, που σχίζεις τον αγέρα
αφύλαχτο και τρομερό με χρυσαφένιο χρώμα.
Όλο τους κύκλους σου μετράς και χαμηλά πετάς,
με περηφάνια περισσή, ξαφήνεις τον αιθέρα,
τάχα, τον φόβο φόβισες, καρτέρι μη σου κάμει
και το κακό στο διάβα σου, ο νους σου δεν το βάνει.
Αγριεμένο μου πουλί.

Ψάχνεις το ταίρι σου να βρεις, πάει καιρός που λείπει,
βγάζεις κραυγή για ν’ ακουστείς, μα είναι όλο λύπη.
Ψάχνεις σε γη και ουρανό, μ’ απόκριση δεν έχεις
κι όλο πετάς στα χαμηλά, τον φόβο δεν κατέχεις,
μήπως κι αυτόν τον φόβισες, μ’ αυτό το πέταγμά σου
και καταιγίδα η οργή, στα χρυσαφένια τα φτερά σου.
Αγριεμένο μου πουλί.

Κρύφτηκε ο ήλιος αητέ, μέρα μεσημέρι,
και βγήκαν μαύρα σύννεφα κι απλώθηκαν στο χώμα.
Ήρθαν μαντάτα θλιβερά, με τ’ άσπρο περιστέρι,
αίμα στους λόφους αντίκρυσε, σε χρυσαφένιο χρώμα,
ύπουλα ο φόβος χτύπησε, με βόλι αρματωμένο
και σκόρπισε το ταίρι σου, στους λόφους πληγωμένο.
Οι ανάσες είναι λιγοστές, μα εσένα συλλογάται,
του φόβου πέρασμα μη το διαβείς, ακόμη κι αν κοιμάται.
Αγριεμένο μου πουλί.

Κυλάει το δάκρυ αητέ και η καρδιά ραγίζει
εκεί στους λόγους, στη σιωπή, το χώμα το ποτίζει
Ο πόνος δε θα γιατρευτεί, μα ο χρόνος θα περάσει
και θα ‘σαι πάντα βασιλιάς, στου ουρανού την πλάση.

Ο Θοδωρής Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1961, έζησε στον Βόλο, στη Βέροια, στην Κρήτη και στη Λάρισα και ζει πλέον στην Κοζάνη. Εδώ και μία εικοσαετία ασχολείται με την ποίηση ερασιτεχνικά, και θεωρεί τυχερούς όσους κατέχουν το αριστούργημα που λέγεται μουσική.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: