“Όνειρα γεμάτα ελπίδες που χάνονται ξαφνικά”- Αλέξανδρος Κατάκαλος

Το πρωί.
Ανοίγω τα μάτια μου και νιώθω ένα κρύο αεράκι να με χτυπάει.
Ο καιρός ήταν θυμωμένος και οι κουρτίνες σαν τρελές ανέμιζαν.
Βγήκα έξω και έμεινα με την βροχή, σε μπαλκόνι δύο τετραγωνικών να μου κρατάει συντροφιά.

Είχες φύγει. 
Θυμάμαι ακόμα που τέτοια εποχή καλοκαίρι, ήμασταν μαζί και σε φιλούσα.
Ακούγοντας μουσική από το παλιό μου πικ απ κι απ’ τα σκονισμένα μου παλιά βινίλια.
Ξαφνικά ακόμα και η θεά με τις γκρι πολυκατοικίες απέκτησε νόημα.

Και κρίμα που κράτησε λίγο.

Θέλω να φύγουμε από εδώ, πάμε σε ένα μπαρ , πάμε να πιούμε μια κούτα μπύρα που τόσο μου αρέσει. Να γυρίσουμε τα στενά της Αθήνας μέχρι να ξημερώσει, να γυρίσουμε σπίτι και να κάνουμε έρωτα.

Ένιωθα ότι μπορώ να σε κρατήσω.

Ακόμα μυρίζω εσύ. Ακόμα και τώρα που έφυγες, μυρίζω το ξεχασμένο μπλουζάκι σου και θυμάμαι κάθε στιγμή που είχα μαζί σου, εκείνες τις ώρες που σε φιλούσα και ένιωθα μέσα μου να καίω.

Αλλά ήξερα ότι θα σε χάσω.

Και όταν έμαθα ότι δεν θα σε ξαναδώ.
Ήπια την μπύρα μου, κι έπεσα για ύπνο.

Ο Αλέξανδρος Κατάκαλος είναι φοιτητής στην Κομοτηνή και έχει καταγωγή από την Καβάλα.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Αλέξανδρο Κατάκαλο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: