“Έρωτας στα χρόνια της καραντίνας”- Κατερίνα Χατζημιχαηλίδου

Σαν το πιωμένο μας κρασί,
του κόσμου χάθηκ’ η μιλιά σε μαύρη τρύπα.
Βουβό το πεύκο το μαβί.
Βαριά αμπάρα κλείδωσε μια μαύρη προίκα.

Ληγμένη, σάπια εποχή,
ανέμους κι όνειρα σκορπάς και κομματιάζεις.
Και σαν του φάρου αναλαμπή,
δεσμώτες μα και φύλακες δειλά τρομάζεις.

Πλανιέται όπως η βροχή,
τα άρρωστα τα σώματα που τυραννάει.
Μα σαν τυμπάνου ιαχή,
το φως του έρωτα ψυχές αναζητάει.

Έρωτα πουλί, έλα σπάσε τις αμπάρες!
Απ’ τη φυλακή, λύτρωση να βρω!

Η Κατερίνα Χατζημιχαηλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε διεθνείς σχέσεις και στη συνέχεια νομικά. Εργάζεται στο μεταναστευτικό επί αρκετά χρόνια. Η δύναμη της λέξης, του στίχου και της στροφής την ελκύει από μικρό παιδί. Ξαναεπισκέπτεται με ενθουσιασμό τα συναισθήματα που της προκαλεί τον τελευταίο χρόνο και τα μοιράζεται εδώ σε αυτόν τον φιλόξενο χώρο.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Μάνο Γαρεφαλάκη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: