“Λίγο φως στο σκοτάδι”- Maria Tink

Έξω έβρεχε. Tο σκοτάδι γινόταν φως σε κλάσματα δευτερολέπτου απ’ τις αστραπές και μετά πάλι σκοτάδι. Ακούς βήματα στον διάδρομο, ανάλαφρα και επιφυλακτικά. Ξαφνικά τρέχει πάνω σου, τρυπώνει στα παπλώματά σου τόσο ύπουλα, όσο τρύπωσε στην καρδιά σου και σου ψιθυρίζει “μπαμπά ήρθα για να μη φοβάσαι μόνος σου”. Και κρατάς αυτό το γέλιο για σένα, μην το δει, μην καταλάβει, όπως κράτησες και τόσα δάκρυα! Όχι γιατί ήσουν δυνατός, αλλά γιατί δεν είχες επιλογή. Την παίρνεις αγκαλιά και η σκέψη σου ταξιδεύει πέντε χρόνια πίσω σε εκείνο το νοσοκομείο.

Θυμάσαι ένα τηλέφωνο να χτυπά δύο μήνες πριν απ’ το αναμενόμενο και μετά κενό… Βρισκόσουν σαν από μηχανής θεός σε εκείνον τον διάδρομο της αναμονής και δεν ένιωθες όμορφα, δεν έζησες τη στιγμή να τρέχεις με έναν αρκούδο στο χέρι στο δωμάτιο, χαζομπαμπάς και περήφανος σύζυγος! Γιατί η ζωή είχε άλλα σχέδια για σένα. Χωρίς να σε βάλει να διαλέξεις σου έδειξε με σκληρό τρόπο τι σημαίνει να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα. Ακούς κάτι μέσα σου να σπάει με κρότο και λίγο πιο δίπλα βλέπεις τον ήλιο να μπαίνει απ’τα σπασμένα κομμάτια!

Και ξαφνικά βρίσκεσαι εικοσιπέντε χρόνια μετά μπροστά από μια εκκλησία να της κρατάς το χέρι σφιχτά. Εσύ με κοστούμι και αυτή μέσα στο λευκό νυφικό της να λάμπει απο χαρά! Να έχεις ζήσει τα καρδιοχτύπια της, τα νεύρα της, τα γέλια της και τις άπειρες συζητήσεις σας στο σκοτάδι. Και τώρα να την παραδίδεις σε έναν τύπο που δεν έχει σημασία πόσο καλό παιδί είναι και πόσο την αγαπάει, γιατί δε θα είναι ποτέ αρκετό για σένα. Είσαι ο μπαμπάς της! Και χορεύεις τώρα μαζί της τον πρώτο χορό και κλαις και κλαίει κι αυτή μαζί σου. Για τη μαμά που δε γνώρισε, για μια ζωή άδικη και ταυτόχρονα τόσο όμορφη. Και το τραγούδι σταματά και εσείς μένετε εκεί αγκαλιασμένοι χωρίς να μιλάτε, γιατί μόνο εσείς ξέρετε… Ξαφνικά ένα ξυπνητήρι σε επαναφέρει στο σήμερα. Κουβαλάς την τσαντούλα της και βγαίνετε χεράκι χεράκι απ’το σπίτι. Και ένας ολόλαμπρος ήλιος σας χαιρετά, σαν αυτόν που τρύπωσε απ’τα σπασμένα σου!

– Μπαμπαα ουράνιο τόξο!

-Ναι μωρό μου, γιατί κάθε καταιγίδα φέρνει μετά ένα ουράνιο τόξο, μας το χρωστάει!

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από την Maria Tink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: