“Μοναχικός (και) άνθρωπος” – Pit

Σηκώνεις το βλέμμα σου από την οθόνη του κινητού.
Βλέπεις παντού γύρω σου κόσμο στο μετρό.
Νιώθεις στριμωγμένος, πιεσμένος, αγχωμένος.
Περνάνε από το μυαλό σου χιλιάδες σκέψεις, όλες άσχημες.

Η ανάσα σου κόβεται και η καρδιά σου χτυπάει πιο γρήγορα.
Δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Θέλεις να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον, να βγεις έξω στον καθαρό αέρα.
Να κλείσει κάποιος τα ηλεκτρικά φώτα με την αρρωστημένη τους θαμπάδα.

Νιώθεις πως δεν θα προλάβεις να φτάσεις σπίτι σου.
Ότι δεν θα μιλήσεις πάλι στους φίλους σου,
τους γονείς σου,
σε εκείνον.

Αν η καρδιά σου συνεχίσει να τρέχει έτσι, είσαι σίγουρος ότι κάτι θα συμβεί.

Κρύος ιδρώτας τρέχει στην πλάτη σου.
Οι παλάμες σου είναι υγρές.
Ένα χαμηλό βουητό καλύπτει την βαβούρα της πολυκοσμίας.
Αρχίζεις και συνειδητοποιείς τι δεν πηγαίνει καλά.

Φοβάσαι ότι κάτι θα γίνει και κανείς δεν θα σε βοηθήσει.
Φοβάσαι ότι η ζωή σου θα τελειώσει τραγικά πριν πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου.
Φοβάσαι ότι δεν θα αλλάξεις ποτέ όσο και αν προσπαθήσεις.
Φοβάσαι ότι ο φόβος σου είναι πιο ισχυρός από το θάρρος σου.

Τα μεγάφωνα ανακοινώνουν ότι το τρένο φτάνει στον επόμενο σταθμό.
Παλεύεις με τον εαυτό σου.
Να μείνω ή να φύγω;
Υποχρέωση ή θέληση;

Εγώ ή ο κόσμος ολόκληρος;

Προτού το καταλάβεις, είσαι ήδη στην πόρτα και περνάς στην αποβάθρα.
Τα χέρια σου τρέμουν από την ακαμψία και την ένταση.
Είσαι σίγουρος ότι τα πόδια σου δεν θα σε κρατήσουν για πολύ ακόμα.

Βρίσκεις κάπου να κάτσεις.
Δεν ξέρεις πού είσαι.
Όμως δεν έχει σημασία.

Η μόνη λέξη που επιμένει στο μυαλό σου είναι “γιατί;”
Τι το προκάλεσε;
Κοιτάζεις πάλι το κινητό σου.

Βλέπεις μία ξεχασμένη φωτογραφία σου μαζί του.
Να χαμογελάτε σε μία παραλία.
Τα μάτια του πάνω στα δικά σου.

Για δεύτερη φορά η καρδιά σου σφίγγεται.
Αλλά αυτή την φορά ξέρεις.
Ή τουλάχιστον νομίζεις ότι ξέρεις.

Ο πόνος τώρα έγινε σιωπή.
Και η σιωπή σεντόνι που σκεπάζει τον τρόμο.

Κοιτάζεις τον κόσμο που περπατάει γύρω σου.
Και βλέπεις παντού ένα βλέμμα που αναγνωρίζεις.

Άνθρωποι πληγωμένοι, άνθρωποι που απαρνήθηκαν τα συναισθήματα τους.
Για λίγες στιγμές σιωπής, για μία απόκοσμα γνώριμη ησυχία.

Δεν φοβάσαι πια, ούτε ελπίζεις.
Το τραύμα άρχισε να μουδιάζει και μαζί του και εσύ.

Σηκώνεσαι και περπατάς προς την έξοδο.

Τα λόγια και οι σκέψεις έχουν στερέψει.

Θέλεις απλά ηρεμία.

Θέλεις απλά ασφάλεια.

Θέλεις απλά να θέλεις.

Και για πρώτη φορά, νιώθεις τον πόνο του να είσαι μοναχικός και άνθρωπος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: