“Περί λουλουδιών”- Χριστίνα

Δεν θυμάται από πού ξεκίνησε και πώς ήταν τότε. Μα θυμάται ότι ήταν μια σταλιά. Και διαφορετικό χρώμα. Ναι, σίγουρα το χρώμα του ήταν άλλο. Τώρα στέκει όμορφο και καμαρωτό. Οι περαστικοί συνεχώς σταματούν για να το θαυμάσουν και να το φωτογραφίσουν. Λίγα λουλούδια έχουν αυτή την τύχη!

Ωστόσο, όσο περνούν οι μέρες, το χαμόγελό του μικραίνει. Όσο περνούν οι μέρες, όλο και περισσότερο απογοητεύεται από τους ανθρώπους που το παρατηρούν και το θαυμάζουν. Γιατί όσο κι αν ψάχνει, δεν βρίσκει κι αυτό κάτι να θαυμάσει σε εκείνους.

Η αυτοπεποίθησή του σταδιακά ελαττώνεται, το χρώμα του αλλάζει. Αρχικά γίνεται ροζ, ύστερα λευκό, έπειτα γκρίζο… Ώσπου φτάνει μια μέρα που κανείς πια δεν το κοιτά, κανείς δεν θέλει να το φωτογραφίσει. Κι έτσι αρχίζει να κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του. Και ψάχνοντας το νόημα της δικής του ύπαρξης, ολομόναχο πλέον, συνειδητοποιεί ότι θέλει να ασχολείται μόνο με όσα γεμίζουν την δική του την ψυχή. Άλλωστε, αφού κανείς πια δεν του δίνει σημασία, έχει το ελεύθερο να κάνει ό,τι επιθυμεί.

Και το κάνει! Και σταδιακά αλλάζει ξανά. Και γίνεται πράσινο, μπλε, μωβ, κίτρινο… Κάθε μέρα άλλο χρώμα. Μα κάθε μέρα πιο φωτεινό.

Κι οι άνθρωποι μαζεύονται ξανά. Αυτή τη φορά δεν το θαυμάζουν μόνο, δεν το φωτογραφίζουν. Του μιλούν… Αλλά εκείνο, έχει πάψει από καιρό να τους ακούει.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Αντρέα Τσαμπούκο ( https://www.instagram.com/andreas170690/ ).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: