“Αυτοί που ψιθυρίζουν στα σκοτάδια” – Pit

Δεν ξέρω ποιος απόφασισε τι είναι σωστό και τι λάθος…

Η ίδια σκέψη φαίνεται να περνάει πάντα από το μυαλό μου την ίδια ώρα κάθε ημέρα. Δεν είναι κακό αυτό που κάνω. Δεν είναι λάθος. Όλοι έχουμε τις ένοχες απολαύσεις μας, τα μικρά μυστικά μας, τις κρυφές μας τελετουργείες που κανείς δεν γνωρίζει. Όλοι πασχίζουμε να κρύψουμε κάτι, ακόμα και όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι που υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας ως αθώους μπροστά από τον καθρέφτη.

Δεν υπάρχει κάποιος που να μην θέλει κάτι που δεν μπορεί να έχει, κάτι που πιστεύει ότι δεν του αξίζει. Κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί κάποιος, κάποτε αποφάσισε τι είναι σωστό και τι λάθος. Ποιός είναι αυτός που αποφάσισε ότι θα πρέπει να νιώθω άσχημα όταν κλείνω όλα τα φώτα του σπιτιού μου και κοιτάζω έξω από το παράθυρο και περιμένω να έρθει.

Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα ότι είναι κάποιος απέναντι που το διαμέρισμα του είναι πάντα φωτισμένο τέτοια ώρα της ημέρας. Οι κουρτίνες είναι τραβηγμένες και το παράθυρο μισάνοιχτο. Κοιτάζω το παράθυρο και περιμένω. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, σχεδόν έτοιμη να βγει από το στήθος μου. Κάθε μέρα η αγωνία είναι η ίδια και οι τύψεις χιλιάδες στο μυαλό μου.

Τι θα γίνει αν με δει; Αν δεν εμφανιστεί σήμερα; Αν είναι με κάποιον; Τι θα γίνει αν δεν είναι με κάποιον ή αν αυτή την φορά η πετσέτα γύρω από την μέση του πέσει;

Παίρνω μία βαθιά ανάσα και περιμένω, και η αναμονή αυτή είναι μέρος της ίδιας τελετουργείας. Νιώθω ότι κάθε ημέρα, όλο και περισσότερο περιμένω να φτάσει αυτή η στιγμή, να τον δω στο απέναντι μπαλκόνι μετά από το ντουζ του, να επιβεβαίωσω την ύπαρξη της τελειότητας του, να κρυφτώ πίσω από τα παντζούρια και να ελπίζω, στα ενδότερα του μυαλού μου, ότι και αυτός είναι σαν εμένα.

Ότι και αυτός εμφανίζεται στο ίδιο μέρος, στο ίδιο μπαλκόνι, στην ίδια ένοχη ρουτίνα για τον ίδιο λόγο με εμένα. Ώστε να κλέψουμε μία στιγμή πραγματικότητας από τις ζωές μας και να την μοιραστούμε, σαν ένα παζλ που λείπει το τελευταίο κομμάτι και για λίγο προσπαθείς να το αντικαταστήσεις με ένα άλλο, παρόμοιο, κομμάτι. Δικαιολογώ τον εαυτό μου λέγοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που εμφανίζεται σχεδόν γυμνός κάθε ημέρα στο μπαλκόνι του να μην έχει συναίσθηση ότι τα βλέμματα θα πέσουν πάνω του, ή ότι συγκεκριμένα το δικό μου βλέμμα θα πέσει πάνω του.

Μόλις εμφανίζεται μέσα από το σπίτι, υποσυνείδητα κρατάω την ανάσα μου. Όπως πάντα και σήμερα είναι το ίδιο. Μόνος του, με μία πετσέτα, τα φώτα ανοιχτά και αυτός στο μπαλκόνι. Η νύχτα έχει πέσει και η μορφή του εμφανίζεται σκοτεινή με το φως να φέγγει πίσω του. Είναι μία φιγούρα, σχεδόν εξωπραγματικός, σχεδόν ένα όνειρο που βλέπω κάθε βράδυ όταν κλείνω τα μάτια μου. Όπως κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, το μυαλό μου ξεφεύγει και αρχίζω και φαντάζομαι πώς θα ήταν μία βραδιά μαζί του, πώς θα ήταν να ήμουν εκεί, μόνο οι δυο μας μετά από τόσες ημέρες ηδονικού παραλογισμού.

Αν θα μιλούσαμε, τι θα λέγαμε; Η φωνή του τι μέταλλο θα είχε; Τα μάτια του θα έψαχναν ληθαργικά τα δικά μου; Τα χείλη του το δέρμα μου; Θα με κοιτούσε και θα χαμογελούσε; Θα μου έλεγε ότι περίμενε όλο αυτόν τον καιρό να κάνω εγώ το πρώτο βήμα; Ποιά θα ήταν η αλήθεια του και ποια η δική μου;

Όταν φτάνει αυτή η στιγμή, η απελπισία μου μεταμορφώνεται σε ένα μάταιο θάρρος. Θέλω να του μιλήσω , θέλω κάτι να του πω, αλλά τι; Πώς; Με ποιον τρόπο; Όλα πάντα γυρίζουν γύρω από την ίδια απορία, την ίδια αμαρτία, τον ίδιο στεναγμό.

Ποιός; Ποιός απόφασισε ότι αυτοί που ψιθυρίζουν στα σκοτάδια δεν αγαπάνε αληθινά;

Και όσο ξαφνικά εμφανίζεται, τόσο ξαφνικά φεύγει. Τα φώτα στο διαμέρισμα του κλείνουν και η αναμονή ξεκινάει πάλι. Τα χέρια μου ψάχνουν τον διακόπτη για τα φώτα του δικού μου διαμερίσματος. Πιάνω το μπουκάλι με το νερό και πίνω.

Κάπου εκεί, μεταξύ της τελευταίας σταγόνας που γλιστράει στο ποτήρι μου πάνω στο σουβέρ στο τραπέζι και στο φως του υπολογιστή που αναβοσβήνει ενώ παίζει ένα βίντεο, επιστρέφω στον εαυτό μου και ξεχνάω. Το μόνο που μένει είναι το αύριο. Μέχρι αύριο. Μέχρι την επόμενη φορά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: