“Ανάμνηση” – Peter Pan

Βρέθηκα πάλι εκεί στην ίδια πόλη , στο ίδιο παγκάκι, κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο και όλα γύρω μου ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κάθισα στο παγκάκι και κοίταζα σαν χαμένος γύρω μου! Όλα τόσο ίδια, μα τόσο διαφορετικά ταυτόχρονα. Η πόλη μου, η πόλη που τόσο πολύ αγάπησα , που τόσα βράδια με δάκρυα στα μάτια αναπόλησα και τώρα ήμουν εδώ. Περίμενα τόσο καιρό αυτή τη στιγμή, την είχα γυρίσει τόσες φορές στο μυαλό μου σαν ταινία ,είχα σκεφτεί κάθε πιθανό μας διάλογο που πλέον φάνταζε σαν να είχε ήδη συμβεί όλο αυτό και εγώ το ζούσα ξανά και ξανά σαν εγκλωβισμένος στο ίδιο μου το όνειρο. Πόσες αναμνήσεις χωράνε σε μια στιγμή, πόσος πόνος και πόσα δάκρυα σε μια σκέψη και πόσος θυμός σε μια ανάμνηση. Σε περίμενα μέρες, μήνες, χρόνια και δε φάνηκες, έμεινα να κοιτάζω το κενό και η ελπίδα μου να μη με αφήνει να φύγω. Θα γυρνούσες είχες πει και γύρισες… Σε κοίταξα με δάκρυα στα μάτια. Όχι , όχι δεν ήταν λύπης , ήταν απλά λύτρωσης, ελευθερίας! Σου χαμογέλασα και έφυγα… Και έμεινες εκεί να κοιτάς το κενό ίσως μέρες, μήνες ίσως χρόνια…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: