“Αυτός που φεύγει”- Χριστίνα Κοσμοπούλου & Ελένη Κατσώνη

Έφυγε κι έμεινα παγωμένη να κοιτάζω την πόρτα που έκλεινε πίσω του και να μυρίζω το άρωμά του που χανόταν μαζί του. Δεν είπα τίποτα κι ας είχα τόσα να του πω. Έστεκα βουβή και τον κοιτούσα σαν να ήταν ένας περαστικός της ζωής μου, σαν τόσους άλλους.

Περίμενα ότι θα γυρίσει πίσω, ότι θα με πάρει να φύγουμε μακριά από όλους κι από όλα. Μα δε φάνηκε ξανά. Δε γίνεται να ήταν αυτή η τελευταία φορά που τον έβλεπα. Πανικοβλήθηκα στην ιδέα ότι δε θα μάθει ποτέ όλα όσα πραγματικά αισθάνομαι γι’ αυτόν. Από την άλλη κι εγώ τι περίμενα; Γιατί δεν του μιλούσα; Κάθε μέρα νόμιζα ότι θα είχα κι άλλη μία ευκαιρία.

Όταν χάνω δικούς μου ανθρώπους από τη ζωή μου, νιώθω κάθε φορά σαν να φεύγει μαζί τους και η Γη κάτω από τα πόδια μου. Παίρνουν πάντα μαζί τους κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Γι’ αυτό δεν έλεγα τίποτα. Από φόβο μην τον χάσω. Πόσους ανθρώπους έχω χάσει από τη ζωή μου φοβούμενη μήπως τους χάσω… Και πόσους κύκλους μπορεί άραγε να αντέξει μια καρδιά, μέχρι να τους αποκωδικοποιήσει και να τους κάνει όλους μια ευθεία γραμμή;


Για περισσότερα κείμενα της Ελένης Κατσώνη, πατήστε εδώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: