“Παιδικό κακούργημα”- Χριστίνα

Καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Το βλέμμα του παγερό και προσποιητά αδιάφορο. Κάθε τόσο φώναζε στο μικρό γιο του, που έπαιζε στην παιδική χαρά, για να ξεσπάσει.

«Πού είσαι; Γιατί κρύβεσαι πίσω από το δέντρο; Τι σου είπα; Δεν σου είπα να μην γελάς σε αγνώστους; Το γέλιο δείχνει συναίσθημα. Είναι αδυναμία. Οι άντρες δεν σκέφτονται με την καρδιά, αλλά μόνο με το μυαλό. Ακούς τι σου λέω;»

«Δεν θα ξαναγελάσω μπαμπά. Ήταν η τελευταία φορά. Σου δίνω την υπόσχεσή μου. Άσε με όμως να πάω να παίξω, σε παρακαλώ. Μην με στείλεις ξανά στη φυλακή που έχουμε στο σπίτι.»

«Μα τώρα είσαι έτοιμος να βάλεις τα κλάματα. Σήκωσε το κεφάλι σου να σε δω. Κλαις; Οι άντρες δεν κλαίνε. Μήπως δεν είσαι άντρας; Δεν ακούω καμιά υπόσχεση και καμιά δέσμευση. Θα σε κάνω εγώ άντρα. Πάμε σπίτι. Γρήγορα.»

Τόσες υπάρξεις υπήρχαν γύρω. Δεν μίλησε κανείς. Δεν κοίταξε κανείς. Κανείς δεν είδε τα παιδικά μάτια που ικέτευαν κάποιον να τα καταλάβει. Τι κι αν μια μέρα ανακαλύψουμε τα μυστικά του σύμπαντος; Τι κι αν βρούμε τον τρόπο να ζούμε ως την αιωνιότητα; Αν δεν μάθουμε να διαβάζουμε τις αλήθειες που κρύβονται στα παιδικά βλέμματα, θα είμαστε για πάντα καταδικασμένοι στο σκοτάδι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: