“Γαύδος, Αύγουστος 2018”- Ελένη Κατσώνη

Κάθομαι στην παραλία. Υπάρχει αρκετός κόσμος γύρω μου, άλλωστε κατασκηνώσαμε στο Σαρακίνικο. Δύσκολη η απόφαση να κινηθούμε προς την παραλία του Αι-Γιάννη που η φύση είναι πιο άγρια και οι συνθήκες ζωής πιο δύσκολες. Κάναμε το λάθος και κουβαλήσαμε αντικείμενα και ρούχα για κάθε πιθανή περίπτωση· η οργανωτική και ψυχαναγκαστική φύση μου, βλέπετε, πάντα τείνει να υπερισχύει. Δεν έχω κανένα παράπονο όμως. Η παραλία είναι πανέμορφη, γαλήνια και ειδικά όταν αρχίζει να βραδιάζει και ξεπροβάλλουν ένα ένα τα αστέρια στο νυχτερινό ουρανό. Μου είχαν πει ότι τη νύχτα στη Γαύδο δε χρειάζεσαι επιπλέον φως. Τ’ αστέρια είναι τόσα πολλά και τόσο φωτεινά που πάντα θα σε φωτίζουν να βρεις το δρόμο της επιστροφής, όπου κι αν βρίσκεσαι. Εντάξει, ίσως και να υπερβάλλω λίγο. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί καλοί σαμαρείτες με λάμπες ή φακούς που είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση μέχρι στιγμής είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι μπορώ να πω πως χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στους πολύ φιλικούς-ευγενικούς-φιλόξενους και στους υπερβολικά τεμπέληδες-αγενείς. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν κατά κύριο λόγο οι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι των ελάχιστων καφέ-μπαρ της περιοχής, ενώ στην πρώτη κυρίως οι επισκέπτες και λάτρεις του νησιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αλέγκρος Ιταλός Μ. που εγκατέλειψε τη χώρα του και ζει το χειμώνα στην Ίμπιζα και το καλοκαίρι στη Γαύδο φτιάχνοντας καβάντζες που αποτελούν καταφύγιο των περιπλανώμενων μουσικών. Πίσω από μια δική του καβάντζα στήσαμε κι εμείς κι από την πρώτη στιγμή παρατήρησα πόσο περίτεχνα διακοσμημένος και τακτοποιημένος ήταν ο χώρος του που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια παχιά σκιά κάτω από τον πιο ψηλό και επιβλητικό κέδρο της παραλίας. Από τα κλαδιά του κρέμονταν αιώρες, καφάσια με κονσέρβες, βάζα με καφέ και τσάι από όλα τα μέρη της Γης κι αυτοσχέδια φαναράκια. Οι γείτονες μας κάλεσαν αρκετές φορές για πρωινό το οποίο περιελάμβανε ελληνικό καφέ στο μπρίκι και τσάι τριαντάφυλλο σε ποτήρι μπύρας. Φυσικά όλα ήταν πλυμένα στη θάλασσα οπότε με κάθε γουλιά το απέραντο γαλάζιο σου υπενθύμιζε την παρουσία του. Την πρώτη φορά καθίσαμε αρκετές ώρες μαζί τους και συζητούσαμε ώσπου τελικά υποκύψαμε στο επίμονο κάλεσμα της θάλασσας και κάναμε την πρώτη βουτιά της ημέρας.

Από τα πρώτα λεπτά στη Γαύδο ένιωσα αυτή την ερωτική αύρα για την οποία μου είχαν μιλήσει όλοι όσοι την επισκέφθηκαν κάποτε. Τα γυμνά, ηλιοκαμμένα κορμιά, τα ζευγαράκια που διασχίζουν χέρι-χέρι την ακρογιαλιά και φιλιούνται στην ολόχρυση άμμο αλλά και η κρητική μουσική που διακόπτει τη γλυκιά μελωδία των κυμάτων συνθέτουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να χαλαρώσεις, να διώξεις ό,τι σε βαραίνει και να ερωτευτείς. Ερωτεύτηκα κι εγώ αυτό το καλοκαίρι. Ερωτεύτηκα τον εαυτό μου. Ανέσυρα την εσωτερική γαλήνη που τόσο καιρό αναζητούσα και βρήκα τον ήρεμο, απελευθερωμένο εαυτό μου. Αγκάλιασα τη διαφορετικότητά μου και χόρεψα γυμνή στη θάλασσα παρέα με τα κύματα.

Εις το επανιδείν λοιπόν,

Ελένη Κατσώνη.


Photo by Ελένη Κατσώνη

Η Ελένη Κατσώνη γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1992 στην Αθήνα. Το 2010 μετακόμισε στο Ηράκλειο Κρήτης για να σπουδάσει Βιολογία όπου και παρέμεινε μέχρι το 2015. Από τότε μέχρι και σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: